CANDAN BİR DOSTUN KAYBI

Bu haftadaki yazımı artık kokularını kaybeden hanımelilerden sonra gece ve gündüzümüzü bir koku bayramına çevirmeye başlayan ıhlamurlara ayırmak isterdim ama iki gündür yaşadığım bir üzüntü buna engel oluyor.

İki yıldan fazladır çektiği amansız hastalıktan kurtulamayarak ( Her zaman genel kaidedir bu. Amansız hastalığın hiç kimseye aman verdiği görülmemiştir) vefat eden çok değerli iş arkadaşım Esat için bir şeyler yazmak istiyorum.

Şimdiye kadar pek çok iş arkadaşım oldu ama onun gibisine pek az rastladım. Güleryüzlülüğü ve uyumluluğu eşsizdi. Çalışkanlılığına diyecek yoktu. Hele '' canım benim ''deyişime mest olurdunuz. Kimseyi kırmaz, kimseyle darılmazdı. Büyükle büyük, çocukla çocuk olurdu. Geçen yaz İzmir kampında hep beraber olduk. Bir kimseye kolay kolay ısınıp yaklaşamayan bizim Melih bile öz amcası gibi sevdi onu. Aramızda hiç unutulmayacak hatıralar oluştu. Değerli eşi ve kızıyla da tanıştık. Şimdi onlara bir başsağlığı bile dileyemedim. Çünkü adeta yerle bir olmuşlardı. Ne diyeyim? Ateş düştüğü yeri yakıyor.

Mezarlıktan çıkarken uzaktan arkadaşıma veda ettim ve onu Allah'a emanet ettim. İnşallah rabbim ona rahmetle nazar edecek ve o zor ve karanlık yerde yalnız bırakmayacaktır.